De trein van Paddington naar Stroud reed twintig minuten vertraging. Ik zat in de tweede klas, raamplaats, en probeerde via de wifi van GWR een Airbnb-host te bereiken over de sleutel. De verbinding viel drie keer weg, precies op het moment dat ik mijn aankomsttijd wilde bevestigen. Naast me zat een man met een krant die geen last had van dit probleem. Hij had een lokale SIM van Three, en ik had iets wat ik slim had gevonden: een eSIM van een provider die me in Frankrijk prima had geholpen.
Dat was dag één van drie weken Engeland, en het werd een leerzame periode. Niet omdat de eSIM niet werkte. Maar omdat ik ontdekte dat Engeland net even anders is dan de rest van Europa als het om mobiel internet gaat. En dat je dat als Nederlander niet van tevoren ziet aankomen.
Waarom Engeland anders is dan de rest van Europa
Je zou denken: Engeland, dat regelt mijn Odido-abonnement wel. En dat klopt ook, tot op zekere hoogte. Sinds 2021 heb je als Nederlandse klant gewoon 4G of 5G in het Verenigd Koninkrijk. Maar er zit een addertje onder het gras waar de meeste reisblogs niet over schrijven.
De netwerken in Engeland werken op andere frequenties dan op het vasteland. Vooral buiten de grote steden merk je dat. In de Cotswolds, waar ik drie weken zat, had mijn Nederlandse SIM het regelmatig moeilijk. Niet omdat er geen dekking was, maar omdat mijn toestel bleef hangen op een zwak signaal van één provider terwijl een ander netwerk wél goed bereik had.
Dat is meteen het punt waarom ik voor een eSIM koos die meerdere netwerken gebruikt. In plaats van vast te zitten aan één operator, schakelt zo'n eSIM automatisch door naar het sterkste signaal. Klinkt logisch, maar de meeste mensen denken er pas over na als ze op een parkeerplaats bij Cirencester staan met een kaart die niet laadt.
Wat ik ook merkte: de dekking in de Londense underground is stukken beter dan tien jaar geleden, maar nog steeds niet overal. Op het perron van station Bank werkt je telefoon prima. In de tunnel tussen Leicester Square en Covent Garden is het gokken. Een eSIM die snel schakelt tussen netwerken helpt daar écht, want sommige providers hebben betere tunneldekking dan andere.
Mijn eerste conclusie na drie weken: een gewone Nederlandse SIM werkt prima voor de grote steden. Maar zodra je de snelweg A417 richting Gloucester neemt of in een dorp als Painswick zit, wordt het verschil tussen netwerken voelbaar. En daar komt de eSIM om de hoek kijken.
De praktijk: Londen, de Cotswolds en het grensgebied
Mijn uitvalsbasis was een huurhuis in Stroud, een marktstadje in Gloucestershire. De huur was £1.400 per maand voor een rijtjeshuis met drie slaapkamers en een tuin. In Amsterdam betaalde ik het dubbele voor een appartement waar ik mijn fiets niet eens binnen kon zetten. Dat terzijde.
Ik werkte vanuit het co-working space in het centrum, boven de oude graanbeurs, waar de wifi verrassend stabiel was. Het probleem was niet de wifi daar, maar alles daarbuiten. De wandeling van het station naar het centrum, bijvoorbeeld, is twaalf minuten door een woonwijk. Precies daar liet mijn telefoon me in de steek. Geen route, geen WhatsApp-berichten van de groep die vroeg of ik melk wilde meenemen, geen updates van de bus-app.
Ik had mijn eSIM ingesteld met een dataplan van 20 GB. De snelheid op de A417, de weg die je van Stroud naar Cheltenham brengt, was prima. In de trein van Londen naar Stroud wisselde het tussen 4G en 5G, afhankelijk van het stuk. Maar wat me opviel: mijn telefoon koos vaak het netwerk van O2, dat in die regio simpelweg het sterkste signaal heeft. Bij mijn vorige reis, met een vaste SIM, zat ik aan Vodafone vast en had ik op precies dezelfde route regelmatig geen verbinding.
Een moment dat me echt overtuigde, was op de markt in Stroud op dinsdagochtend. Ik stond bij een kraam met lokale kaas, wilde met iDEAL betalen, maar de marktkoopman had alleen een betaalterminal die werkte via zijn mobiele hotspot. Zijn telefoon had één streepje. Mijn eSIM had drie streepjes. Ik betaalde, hij kon zijn volgende klant helpen, en ik had weer een verhaal voor de WhatsApp-groep.
Het werd nog interessanter toen ik een dag naar Wales reed. Net over de grens bij Chepstow wisselt de dekking opvallend vaak. Geen probleem voor mij, want mijn eSIM schakelde gewoon door. Maar mijn reisgenoot met een Britse SIM van EE zat minutenlang zonder data omdat zijn toestel niet automatisch overging naar het andere netwerk. Hij moest handmatig het netwerk selecteren. Iets dat je liever niet doet terwijl je op een smalle landweg staat.
Lokale SIM of eSIM? Wat ik anders zou doen
Ik snap de verleiding van een lokale SIM. Je loopt een shop van Three of EE binnen, koopt een simkaartje voor een tientje, en je bent klaar. Het werkt. Ik heb het zelf drie jaar geleden gedaan, en het was prima voor die ene week.
Maar als je langer blijft, of als je tussen steden reist, wordt het ingewikkelder. Je moet je Nederlandse SIM houden voor bankzaken en iDEAL. Veel Nederlandse bank-apps sturen een SMS-code naar je eigen nummer. Die code komt niet op een lokale SIM. Je zit dus met twee toestellen, of je moet constant SIM-swappen in je telefoon.
Daar komt bij dat sommige apps in Engeland je telefoonnummer verifiëren. Ik had een account bij een lokale supermarkt voor de bonuskaarten, en die wilde per se een SMS-code naar mijn Britse nummer. Prima als je een lokale SIM hebt, maar als je die weggooit na je reis, ben je die account kwijt. Met een eSIM met een Nederlands nummer (of een virtueel nummer) blijf je bereikbaar.
Wat mij betreft is de eSIM de betere keuze voor de meeste reizigers, en dan specifiek een eSIM die meerdere netwerken ondersteunt. Een losse SIM van Three werkt prima in de stad, maar dekt niet overal even goed. Een eSIM van Cellesim schakelt tussen Three, O2 en Vodafone, afhankelijk van wat op dat moment het beste signaal heeft. Dat verschil merk je precies op de plekken waar je het nodig hebt: op de trein, in een dorp, of op een marktplein.
Ik heb het de afgelopen maanden ook uitvoerig getest in andere landen. Mijn ervaring met de eSIM Estland 2026: waarom ik geen lokale SIM meer koop was vergelijkbaar. Zodra je langer dan een week ergens bent, wordt het gedoe met lokale SIM's groter dan het gemak.
Wat kost dat nu echt, data in Engeland?
Laten we eerlijk zijn: het gaat om geld. Ik heb de afgelopen weken prijzen vergeleken, en het verschil is groter dan je denkt. Een lokale SIM van Three kost je ongeveer £10 voor 10 GB, geldig voor een maand. Dat klinkt goed. Maar je moet een winkel vinden, je paspoort meenemen (ja, echt), en je moet je Nederlandse SIM vervangen of een tweede toestel gebruiken.
Een eSIM voor Engeland, los verkrijgbaar bij Cellesim, kost ongeveer hetzelfde voor vergelijkbare data, maar dan zonder gedoe. Je installeert hem vóór vertrek, je hebt direct verbinding bij landing op Heathrow, en je houdt je Nederlandse nummer actief voor bankzaken. Voor wie een vergelijkbare reis plant, is het handig om naar de eSIM Engeland opties te kijken en prijzen te vergelijken.
Wat ik persoonlijk interessant vond: het verschil in prijs tussen een eSIM met één netwerk en één met meerdere netwerken. Het eerste is goedkoper, maar je zit vast aan de dekking van één provider. In Londen maakt dat niet uit. Buiten de M25 maakt het wél uit. Ik zou die extra paar euro investeren in een eSIM die meerdere netwerken gebruikt. Het scheelt je zoveel frustratie op de momenten dat het erop aankomt.
| Type dataplan | Prijsindicatie | Dekking | Geschikt voor |
|---|---|---|---|
| Lokale SIM (Three, 10 GB) | £10 | Steden, wisselend buiten de M25 | Korte stedentrip, één week |
| eSIM single-network (10 GB) | Vanaf €12 | Afhankelijk van gekozen netwerk | Steden, korte reizen |
| eSIM multi-network (10 GB) | Vanaf €16 | Automatisch sterkste netwerk | Lange reizen, buitenstedelijk |
Nu denk je misschien: waarom niet gewoon roamen met mijn Odido-abonnement? Het antwoord is simpel: het werkt, maar het kost meer. De dagbundels van Nederlandse providers zijn prima voor een weekend, maar voor drie weken ben je meer kwijt dan een losse eSIM. En je blijft vastzitten aan de netwerken waar jouw provider een contract mee heeft. Dat is in Engeland lang niet altijd het sterkste netwerk.
Ik heb ook een vergelijking gemaakt met mijn ervaring bij Telesur in Suriname en de roaming-opties van KPN. Overal geldt hetzelfde principe: hoe langer je reist, hoe meer een losse eSIM zich terugverdient. Voor een dag of drie is roamen prima. Voor drie weken niet.
Mijn advies voor jouw reis
Als je naar Engeland gaat, waar dan ook, koop dan een eSIM die meerdere netwerken gebruikt. Dat is het hele advies in één zin. Niet de goedkoopste, niet de eerste die je tegenkomt, maar een die schakelt tussen providers. Het kost je misschien een paar euro meer, maar het bespaart je precies de momenten waarop je verbinding nodig hebt en het niet hebt.
Het tweede advies: installeer de eSIM vóór vertrek. Niet op Schiphol, niet in het vliegtuig. Gewoon thuis, op de bank, waar je rustig de QR-code scant en de instructies volgt. Het duurt twee minuten, en je hebt geen haast. Als je aankomt op Heathrow, zet je je telefoon aan en je bent online. Geen gesleep met simkaartjes, geen zoektocht naar een winkel in een vreemde stad.
Het derde advies, en die is misschien wel het belangrijkste: check of je telefoon de frequenties ondersteunt die in Engeland gebruikt worden. De meeste moderne toestellen doen dat, maar oudere modellen hebben soms moeite met de banden die Three en O2 gebruiken. Als je twijfelt, zoek dan naar de specificaties van je toestel en kijk of band 20 en band 28 worden ondersteund. Die worden veel gebruikt in landelijk Engeland.
Ik heb het ook getest met een Vodafone eSIM tijdens een gezinsreis, en hetzelfde principe geldt: het werkt, maar je moet weten waar je aan begint. Met een multi-network eSIM hoef je er niet over na te denken. Je telefoon kiest het sterkste signaal, jij kiest de pub waar je gaat lunchen.
Tot slot: de meest gestelde vraag die ik krijg is of een eSIM ook werkt als je telefoon geen fysieke SIM-sleuf meer heeft. Ja, dat is juist het punt. Een eSIM zit ingebakken in je toestel, je hebt geen sleuf nodig. En als je telefoon het ondersteunt, kun je zelfs twee eSIM's tegelijk actief hebben: één voor je Nederlandse nummer, één voor je reisdata.
Ik zit inmiddels weer thuis in Amsterdam, met uitzicht op een gracht die ik niet kan noemen omdat mijn huurcontract het verbiedt. De drie weken in Engeland waren goed. Ik heb gewerkt vanuit een co-working space met betere koffie dan welke Amsterdamse startup dan ook, ik heb gewandeld door de Cotswolds zonder te verdwalen, en ik heb op een dinsdagmarkt kaas gekocht met een telefoon die gewoon werkte. Dat laatste klinkt misschien klein, maar het is precies waar een eSIM voor bedoeld is: het onzichtbaar maken van verbinding, zodat jij je kunt richten op de reis zelf.
